Ishin ditët kur vapa digjte si llavë e mendimi shkiste si djersa në lëkurë.
Por ajo që përvëlonte më tepër ishte zemra në hapje të flagrave të dritares kur drita e diellit depërtonte brenda saj.
Po afronin ditët që ata kishin vendosur të kalonin pushimet bashkë dhe ajo nuk përmbahej nga lumturia.
Nuk ishte se kishte kohë që kishte sajuar valizhet e saj për udhëtim, por ishte lakuriqësia e pafajsisë që e bënte të shkëlqente, hijeshia dhe fërgëllimi i flokëve të saj , tërhiqte vëmendjen e të gjithëve.
Nuk mund ta fshihte brenda vetes këtë lumturi pasi buzagazi i saj depërtonte si një rreze drite me frekuenca të larta zanore në ç’ do skaj ku hidhte hapin.
Ashtu si gjithçka e bukur e ka një kufij edhe lumturia e saj e tejskajshme kishte arritur kulmin.
Si në ato ditët kur piku i diellit përvëlon e krejt papritur fillon një vesë shi erdhi dhe lajmi për ndryshim të menusë së udhëtimit.
Udhëtimi imagjinar me mijëra ëndrra, mijëra ngjyra jete nuk do të ndodhte,..
Ishte ulur në shezlloni prej babuje atë mbasdite marrë lajmin ogur prej nga ku nuk mundej të dihatej, sikur një forcë graviteti e shtynte në kah të kundërt.
Papritur ndjeu një shtrëngim në gjoks dhe grykën ti thahej plotësisht.
Më pas, ju erën sytë dhe ju largua dëgjimi.
Donte të rrëzohej përtokë për të marrë pak oksigjen por nuk mundej prej rahjeve përpëlitëse të zemrës e gjunjët e prerë krejtësisht.
Humbiste pak nga pak në errësirën e pashmangshe të mesditës deri në mosçapitje.
Ra telefoni , me gishtat e dridhur me shumë zor mundi ta hapë nga lukthi i mpirë.
Ishte pikërisht zëri i tij i pafajshëm ardhur nga një ajër i dridhur që i përshkoi si elektroshok trupin dhe e bëri të risjellë kujtesën.
Duheshin aq shumë sa dhe ëngjëjt e tokës e qiellit i kishin zili.
Por mbase,.. fati i tyre kështu ishte shkruar, të duheshin në largësi .
Në thellësi të shpirtit kishte kuptuar se ishte lindur vetëm për të dhe asnjë ndjenjë tjetër nuk mund të ishte më e fortë sesa ajo që kishin përjetuar bashkë.
Mundet të ishin fjalët magjike që dilnin prej shpirtit binjak ato që nuk mund të krahasoheshin me asnjë ngjizje trupore, fjalët që vazhdimisht i kumbonin në vesh dhe ajo aromë luleje në flegrat e hundës, pa pasur lule.
Lotë të nxehtë rridhnin si drithërimë shpirti në rrugë pa adresë.
Mbase karma e fatit do ti sillte pranë një ditë, mbase jo!
Por, rruga e qumështit do ti bashkonte patjetër.