S’e di ç’doje prej meje,por jo zemrën time
Ajo qe e jotja, ta dhashë grim për grimë
Në këmbim,mora heshtjen e mjaft idhnime
E shpirtin mbush me dhimbje,skut’ e vrimë
S’mbetën më fjalë e as ëndrra për të dhënë
Melankolia,natës i flet e m’shoqëron pa zë
Mbetur në hije jam, rrugëve që s’të gjejnë
Dashuria,mbeti plagë që s’ mbyllet më
Ndarja afroj,qe bërë e pashmangshme
Ti zgjodhe të ikësh ,pa fjalë e pa kthim
Si era,në prag të një stuhie të pandalshme
Le, veç kujtimet që nuk kanë më kuptim
S’u mërzite fare,as zëri s’t’u drodh,kur ike
Si t’mos kishe ndjerë,kurrë, gjë për ne
Unë mbetur peng i fjalëve,të ngelura në hije
Ti,ndoshta,fluturon e gëzuar,n’një qiell pa re