Mbrëmë u prisha me gjumin
U zëra me dhimbjen
Dhe si gjerdan vira në qafë
Skurrën e gjakut që rrjedhte fytyrës
Atij fëmije që ikte pa mëngjes
E merrte mbrëmja me barkun bosh
Obobo u kacafyta në ëndërr
Me helmetë
Se donin të më vjedhnin gjerdanin
Kur zjarrë nxjerrte shpirti
Kur djemtë e rritur nga Toka ime
Vjellnin vrerë
E pashë vehten në vrap
Nëpër diell, në hap
Tek njëri e tjetri
Perqafoja helmetët dhe dëgjoja të rrahurat e zemrës
Ju fola në vesh
Bashkohuni me rrjedhën e lumit
Bëhu det
Bëhuni gjerdan
Gjerdan I kësaj toke
Që “amareneti”mos të vdes!