Në mal dëgjohet një melodi fyelli
asnjëherë më parë se kishim dëgjuar,
Ngrihet lart zëri me jehonë malore,
që knaq shpirtin kur vasha i fryente fyellit me dashuri.
Çuni e vasha të rrethuar nga drerët,
jehonte melodia deri në qiell,
I dëgjonin tingujt e fyellit,
me qetësinë e zemrës së dashuruar.
Sa bukur ishte aty, hëna shëndritë
e yjet vezullojnë sikur hedhin valle,
Të lumtur, të gëzuar me flladin e malit të lart.
Edhe zogjët cicërrojnë ngadal,
shoqërojnë këtë melodi,
Me nota nga pentagrami deri në mesnatë, vazhdon kjo mrekulli.