Menduam se ne do të ishim si era,
ajo që ndez zjarre,
që përcjell zëra,zogj,fjalën e dëgjuar,
e flokët na i shpupuris në ajër,
ne ca kalimtarë endacakë orësh perënduar.
Ishim nisur,
kishim qenë të thyeshëm,
kishim qenë turbulencë,
në udhëtime kishim dashur “atë”
më shumë se veten.
Hapi veshët era,
përpëliti qepallat e përcëlluara,
zbuloi një drejtim të ri,
mërmëriti ashtu,si e lodhur nën zë,
dhe filloi të bjerë shi.