Sytë brenda kanë zhgënjim ,
Kjo nuk kërkon sy për ta parë ,
Se jeta e tërë vetëm mundim ,
Mes të papriturash duke çarë .
E shkuara shfaqet si vegim ,
Përmes ngjyrash bardh e zi ,
Se i tille që shkruar ky fati im ,
Telajo e penel m’u ktheve ti .
Piktura e jetës s’deshi ngjyra .
Erdhi e iku pa bujë e zhurmë .
I paftuar portës së jetës hyra ,
Pa mundur t’i le jetës gjurmë .
Tani dhe heshtja do të heshtë ,
E kuptova , jeta s’paska kuptim !
Korrjet e fundit janë në vjeshtë ,
Dhe më pastaj …vetëm harrim !