Ti,
që në këmbim të asgjëje
u gjunjëzove para dashurisë,
jo nga dobësia .
por nga madhështia e ndjenjës që mbaje në shpirt
.
Ti deshe të marrësh frymë përmes saj,
të ecësh përkrah saj,
të buzëqeshësh me zemrën që rreh njësoj si e jotja.
Jo për të zotëruar,
por për të dashuruar lirshëm, thellë, me butësi.
Ti deshe një dashuri pa kushte,
pa prapavija,
pa lojë fjalësh.
Deshe dikë që të të donte për çiltërsinë tënde,
për shpirtin që s’kishte nevojë të fshihej,
për zemrën që fliste në heshtje…
dhe e thoshte të vërtetën me sy.
Sepse dashurinë që ofrove,
e pate të shenjtë.
Dhe vetja jote …
ishte veç një falënderim për atë që zemra ndiente.