Mos ma vrit shpresën që rron në shpirt,
ajo më mban gjallë në ditë të vështirë ,
Kur rruga errësohet e humbet drita,
shpresa më bëhet ylli që ndriçon netët e mia.
Mos ma shuaj zjarrin që ndez çdo agim,
është forca ime, besimi në udhëtim,
Edhe kur stuhitë më godasin pa mëshirë,
shpresa më ngre sërish të eci e lirë.
Kam parë gëzime, kam njohur dhe lot,
kam mbledhur plagë që s’i numëroj dot,
por zemra më thotë:
“Mos u dorëzo kurrë!”,
se pas çdo dimri vjen pranvera me lule.
Shpresa nuk blihet me ar e pasuri,
ajo lind në zemër e rritet me dashuri,
Eshte zëri i heshtur që kurrë nuk pushon,
është drita që njeriun përpara e çon.
Edhe kur bota më kthen shpinën
shpresa më përqafon si nëna bijen ,
Me fshin lotët, më fal përsëri besim,
më mëson të buzëqesh edhe në trishtim.
Prandaj të lutem, mos ma vrit shpresën,
mos ma zbeh dritën që mban jetën,
Sa të kem shpresë, do të ngrihem përsëri,
sepse me shpresë jeton çdo zemër, çdo njeri.