Deti rrah bregun me duar të lagura,
valët përkëdhelin rërën si nënë,
stërkalat shkëlqejnë si gurë të çmuar
nën dritën që bie e ngrohtë dhe e qetësuar.
Fëmijët si zogj vrapojnë në shkumbë,
me britma të bardha si pupla gëzimi,
pulëbardhat fluturojnë mbi krahët e erës
e lëshojnë këngë në kaltërsinë e qiellit.
Rrezet lodrojnë në flokë të njomur,
fryma e detit përkund si ninullë,
çdo grimcë rëre një ëndërr e vogël
nën qiellin që rri pezull mbi dashuri plot nur.
Në këtë çast, e përkryer kjo botë:
një melodi prej deti, dielli e shprese,
ku njeriu harrohet në të ritmeve valë
dhe fëmija zgjohet në zemrat si lastar.