Po shuhet ‘dhe ylli i fundit i qiellës sonë.
Ti lutesh para nji qiri të fikun
Për stinën e pestë, pa emén.
Dikund, digjet kandili
me vajdhimtet.
Mbas dritorëve, dy supe të bardha
Rrin zbluet,
Bri dritës së zbehtë,
ndrijnë dy syna andrrues.
Sa andrrues asht syni i lules,
E sa i pakuptuem.
..
Po shuhet drita e ksaj dite,
mbramja erdh’ si exheli.
Në Belvedere avionët shigjetojn’ qiellën.
Uji i trazuem i shatrivanit,
E di, e ruen thellë nji të pathanun
Se duhet me rrok’ bash fundin
Për me ja nis prej fillimit.
Por ka me u zbardh ‘dhe terri i natës,
E kur vjen drita, vjen dashnia!