Nuk mund të rregullohet më, kjo punë,
Të mënçur ka pak, injorant ka shumë,
Që s’dinë rrugën nga duhet të marrin,
-Dhe përpara kalit, nxjerrin gomarin.* ( * )
Nuk mund të flasësh asnjë fjalë më dot,
Të mbysin me sharje, të thonë:- je idiot,
Janë si të sëmurë, s’mund t’i ndalosh më,
Të ikësh sa më larg, t’mos shohësh asgjë.
Por dy rrugë ka, që i kam menduar mirë,
O do bëhem murg, diku në një manastir,
Ose rrugë tjetër, ndoshta s’është mosha,
Por buzë lumit me ciganët, do thur kosha.
Pa miq dhe shokë, që në baltë të lenë,
Se dhe miq pa interes, sot më s’gjenë,
Nuk do t’i them askujt për këtë vendim,
Ikjes time, le t’i venë çdo lloj shpjegim.
Në çadër buzë lumit do të jem më i qetë,
Pa patur telefon dhe pa patur internet,
Me ndonjë cigane të bukur, faqet llokum,
Këngët e saja, do t’më venë në gjumë.
Sa më larg këtyre, që gjoja janë si miq,
Buzë lumit me ciganen, do lahem lakuriq,
Dhe ndoshta emrin tim dikush do e kujtoj,.
Do të thot; – iku buzë lumit se më s’duroi,