A do të jem pjesë e çasteve tua gazmore?
Të ecim buzë detit , dorë për dore,
Të ndjejmë valët si përkëdhelje mbi lëkurë,
Të qeshim me shpirt, të harrojmë çdo brengë të shkuar.
E kur bie nata,
Të ndezim zjarrin në rërën e lagur,
Të rrëfejmë histori që digjen në kujtim,
Dhe agimi të na gjejë
Të mbështjellë me ëndrrat tona të ngrohta.
E kur të nisë shiu veror,
Të na fshehë lotët që s’duam t’i tregojmë,
Të rendim si fëmijë, të rrëzohemi nëpër shi,
Të qeshim, të dridhemi,
Por kurrë… të mos harrohemi.
Kujtimet nuk maten me kohë,
ato janë pjesë e përjetësisë
të lindura nga ndjenja,
e të mbijetuara në heshtje.