Ti grua e bukur ëndrrat pse i zbeh,
për ty edhe fjala po më bëhet urë,
jo mos i mbyll sytë kurrë mos u dorzo,
luftëtare e hekurt, si kohën dikur.
Ti grua e bukur vështro sytë e mij,
largoje k’të hije që më mban verbuar,
për ty loti derdhet, si të jesh fëmijë,
mbështetur në brigje, dallgës së coptuar.
Ti grua e bukur dritën pse mban fshehur,
dhe në errësirë, porsi hënë e zbritur,
eja mbështet kokën mbi zemrën e dehur,
për ty bëhem diell, puthja jote pritur.
Ti grua e bukur, lulja ime parë,
je në shpirtin tim pranverë e pa ikur,
ti grua e bukur më thuaj veç një fjalë,
më lërë të flijohem mbi buzën e fikur.