Jo gjithmonë me fjalë,
nganjëherë me heshtjen
që peshon më shumë
se gjithë gojët e botës.
Fjalë me simbole të lodhura,
një përpjekje e brishtë
për të përkthyer pafundësinë.
Që të mos mbes, por kush është unë?
Një mendim që vëzhgon vetveten,
një shpirt që dyshon se ekziston,
pasi drita e vetëdijes përherë vjen pas mjegullës.
Kështu realiteti, një skicë në duart e Zotit,
ose ndoshta, siç thoshte Sartre, një rastësi pa arsye, e bukur vetëm kur e kundron me një gotë qetësie në dorë.
Te Zoti im, shpresa nuk është shpëtim,
por një thirrje drejt një qenieje që ndoshta hesht, sepse flet në një gjuhë që s’e kuptojmë më.
Kam shpresë atë që Kierkegaard e quajti absurde, të besosh në dritë kur gjithçka thotë errësirë.
Akt rebelimi i butë ndaj absurdit.
Të ndriçojë dashuria, si një ide platonike që s’e prek dot, por që jeton në çdo formë të papërsosur që dua.
Në të madhen dritë, ajo që nuk digjet, por zbulohet, siç zbulohet vetja kur rri vetëm
dhe sheh hijet që lëviznin brenda teje me kohën.
Ti për mua, jo thjesht një tjetër,
por Tjetri që më bën të jem.
Në syrin tënd, jam më i vërtetë se në pasqyrë.
-Ah, kur ta jetoj!
Jo si kënaqësi, por si kuptim.
Jo si emocion,
por si përmbushje
të nevojës për të qenë.
Do vijë ajo ditë,
ku koha rrëzohet,
si perandori e brishtë,
momenti bëhet përjetësi
.
Që ne të dy të biem, jo në mëkat,
por në bashkëqenie.
Dashuria është mënyra më e ndjeshme
Që përballon vetminë ontologjike.
Është shpëtimi, jo nga ferri,
por nga paqëndrueshmëria e vetvetes.
Nga pafundësia që na tmerron,
dhe mungesa që na ndjek.
Dashuria jonë, mund të jetë vetëm një ide,
por është ideja që na mban në jetë.
Kjo e vërtetë, s’mund të provohet me logjikë,
më mban qetë si një gur
që pranon të jetë gur,
në vend që të vuajë për të qenë lule.
Se për dashuri, ka ditë të mirë,
edhe kur është dimër i shpirtit.
Dashuria është dashuri,
Por që nuk i bindet stinëve.
Pastaj do vijë,
gjuhë e saj,
jo fjalë,
por prani.
Frymëmarrja mes dy vetmive.
E kotë të përkthehet.
Që ve mrekullinë, jo me fuqi hyjnore,
por me aktin e vogël të qëndrimit pranë,
kur gjithçka tjetër ikën.
E lumja unë do jem, nëse ndonjëherë,
në një çast midis dy frymëmarrjeve,
do kuptoj se kjo poezi
s’ishte për të thënë asgjë,
por me dëgjue veten
kur flet me universin.