Më shikon mua dhe ndjehesh krenar;
mburesh se jam e jotja viktim?!!!
E di, dhe kacidhen e fundit, ti ma ke marë,
mbi dhimbjen time, ti ndjenë gëzim!
Ah, pasanik,… më i varfëri njeri,
akoma nuk e dinë: parat si ha as qeni,
dhe pse ke para, i varfër je ti
në siklet je, kudo që të jeni!
Unë nuk kam gjumë se më grinë uria
shpesh dremitem me barkun bosh
ti nuk ke gjumë, nuk të lë babëzia
të ka mbërthyer sëmundja kodosh’
Ti nuk je unë…, nuk je as njeri
unë jam njerëzor, s’dua t’jem si ti
dhe në ardhtë koha, rrota ndryshuar
lehtë do e kuptosh se sa ke gabuar!
N’mes meje dhe teje, janë njerëzit e vërtet
me ta ndaj vuajtjet, kaloj në kët jetë
me mua ata e ndajnë dhe kafshatën
prej meje ata marrin vet urratën.
Ti s’i llogaritë, të duken si miza
nuk ke faj ti, flet vetëm me istë
por do përfundosh mbi ferra e driza
dhe do e kuptosh: je bota e pis’të.