Me furça bojëdeti ngjyroset vera.
Zhurmërima e njerëzve atje,
Është uverturë lajmëtare e një stine të dehur.
Brigjet ndjejnë lulëzimin nga ngjyrat që lëvizin.
Ah, dielli më i bukur, vjen e mpikset
Në ninëzat e syve të fëmijëve.
Delta planet zbresin nga ajri i argjentë,
Si shpendë të butë, paqësorë,
Mbi rrafshin me rërë të nxehtë.
Motoskafët shkasin si era,
Duke vizuar me shkumë të bardhë,
Atë që është e jona dhe vetëm e detit.
Këtu, gjithçka lundron në ekuilibër.
Në pajtim të plotë për do kohë janë,
Toka, qielli, njerëzit…