Të parët e mi, njerëz të thjeshtë
Që përultësisht i faleshin diellit
Dhe me zërat e zogjve, në bistakët e rrushit, Numëronin një e nga një bekimet e tij…
Paganë, paganë që në gjirin e tyre
I morën të tërë shenjtorët,
Ja tek i keni dhe gjurmët e shën Thanasit
Mbi dheun që prej mijëra vitesh
Ruan të patrazuar thesarin e kohës…
Të parët e mi…në heshtje kanë rënë tani,
Në heshtje lutjet, në heshtje bekimet,
Në heshje mort dhe duart
Dhe toka e lëne djerrë lëshon veç rënkime,
Toka e të parëve të mi!