Zemra nuk bërtet…
Ajo dhemb.
..
Në heshtje…
Pa fjalë, pa zhurmë,
si një zjarr që shkon duke u zhdukur në mjegull.
Nuk thërret, nuk kërkon,
vetëm ndjen… dhe ikën.
Arratiset së bashku me kujtimet,
që vrapojnë pas kristaleve të thyera,
dhe heshtja i bëhet melodi.
Nuk ka më zë,
vetëm një klithmë,
që dridhet në melodinë e harruar.
Rreh pa rrahje pa fajësuar askënd,
në një vetëgjyqësi funebre,
pa avokat, pa dëshmitarë,
vetëm me heshtjen përballë.
Dhembja
ngjyros me të kuqen,
shpirtin e saj,
ajo ringrihet gjen forcën brenda vetes,
dhe buzëqeshja e saj çel hyjni .
Ah,zemra !
Mrekullia e jetës.