Në Prekaz fryn era e dhimbjes,
në djep përkundet kujtimi i shpresës,
Nëna Zahide, e madhe si mali,
me duar të lodhura, e shpirt që s’plaket.
Përkund djepin dhe flet me yjet,
me zërin e djemve që flenë në përjetësi,
çdo këngë gjumi është betim në heshtje,
çdo lot në sy është dritë për liri.
Shtatë plagë në zemër, por zemra s’dridhet,
ajo që ka rritur heronj, s’ka frikë,
me shaminë e bardhë,mbuluar më flamur,
qendruat e fortë e kurr s’përkulet.
Ah, moj nënë, që përkund djepin
tek ty krenaria ka zë vend
çdo ninullë që këndon natën,
është histori që s’shuhet dotë!