Thyeje heshtjen e mbuluar me rrasë,
se me heshtje e vajtim shkojmë te varri.
Mos i lër të pathënat të të ndjekin pas,
si hije trishtimi për së gjalli.
Mos pretendo se do të të mbështesë njeri,
se ata që kuptojnë janë të paktë,
molekula të vogla, pa shumë fuqi,
përballë një zëri që ndez flakë.
Ata digjen ndër vete pa i prekur flaka,
tremben nga zjarre që s’i shuan as deti.
Para syve të tyre ngjajnë si kuçedër,
prandaj heshtjen e duan me firmë në letër.
Pastaj të adhurojnë si mbretëreshë,
mbretëreshë të bindjes e të servilizmit;
por pas shpine, në errësirë, ta shqyejnë zërin.
Kjo është mënyra e tyre e komunikimit.
Kur të vërtetën e mbysin me heshtje,
drejtësia përtypet si kafshatë frikësimi.
Shqyerja e zërit i ngjan një lumi trishtimi,
ku heshtja e gjatë vozit drejt vdekjes para gjykimit.
