Vish atë fustanin e kuq që e ke në dollap.
Shkëlqe me një grim të thjeshtë.
Vish edhe ato palë taka, që të kërcasin pak krenari;
ec sikur para teje të mos ekzistojë asgjë.
Shkëlqe përtej yjeve të natës, përtej hënës së plotë.
Dashuro deri në asht, por kurrë mos lejo të të lëndojë;
në momentin që nuk të vlerëson, largohu.
Por kurrë mos u mbyll në dhomë të qash e të vajtosh
për një palaço mashkulli që nuk ta ditur vlerën.
Mos e harro atë fustan në dollap;
veshe sërish për një ditë të re, për një kapitull të ri të jetës.
Vendose buzëkuqin në buzë,
ato buzë që të gjithë do t’i dëshironin,
por ti i ruan vetëm për atë që i meriton,
sepse puthjet e tua janë të shenjta.
Veshu, ndreqe veten dhe shkëlqe.
Para së gjithash, jeto për veten tënde,
se fundja, kjo botë askujt nuk i takon.
Mos harro fustanin e kuq në dollap,
të shkëlqesh pas çdo dhimbjeje e përçmimi
që të vjen nga një palaço mashkull.
Ti mos harro të shkëlqesh.
Sytë e tu meritojnë të shndritin nga një nur buzëqeshjeje,
e lotët të rrjedhin vetëm nga gëzimi.
Ti meriton një lumë lumturie,
sepse ti je vetë bota, vetë jeta.
Le të dashurojnë, le të dashurohesh,
por një gjë mos e harro:
ti vetë je kryefjala e dashurisë.
Mos harro fustanin e kuq-
nurin e bukurisë tënde.
Ti nuk ke nevojë për asgjë tjetër;
ty të mjafton fustani i kuq për të shkëlqyer.