Si Laura e Petrarkës, me nur aristokratik,
Ti shfaqesh nëpër ëndrra me shkëlqim mitik,
Në hiret e tua çel një kopsht perëndor,
Ku bukuria bëhet art, e shpirti kurorë…
Venera do të zbriste nga Olimpi madhështor,
Të matej me ty në hire për fronin vezullor,
Se ti ke atë aureolë, atë dritë të rrallë,
Që edhe yjet i bën të ulin kryet ngadalë…
Laura ishte muzë, në sonete e pavdekshme,
Ti je një arabeskë, një kryevepër e përjetshme,
Me nurin e Afërditës, me hire prej safiri,
Një perlë magjiplotë, një mrekulli shpirti…
Petrarka do të linte penën të magjepsej,
Në portretin tënd të ëmbël aty do të endej,
Se Laura kishte vargun, Venera madhështinë,
Ti mbart në një të vetëm të dyja: përjetësinë!..
Nuk je veç bukuri që syri përkëdhel,
Je muzë që në shpirt një mijë sonete çel,
Një mit i rilindur, një hyjneshë tokësore,
Me vulën e pavdekësisë je përrallore…