E denja grua ecën universale,
destinacionin e parë ka botën e saj,
ndërsa ia konkuron hiret pranvera e bukur që zhurmon,
me panoramën magjepsëse,
krejt zbuluar,
ndjesore,
motivuese,
anës edhe një makinë me muzikën tallava deri në kulm,
mishërim i shpirtit ballkanas.
Ajo ngul takat mbi betonin e trotuarit,
si mbi një kafkë e cila ka dhënë shpirt,
zhvarros prej aty fjalë,
pëshpëritje,zënka të ngrira,
konfuzion momenti.
E gjitha kjo parantezë e një rrugëtimi me veten,
nga bozhuret e mendimeve zbulon kode pasionesh të ciklosura,
pickon kohën në ecje,
thyen barrierat e moshës,
duket sensuale,
nuk ndalon,
trupi i saj drejtohet,
ndërsa udhëtimi parashikues,
vizaton rrugën me ngjyrat e kimisë së saj.
Por nuk e kthen kokën as majtas,
as djathtas,
e vetmja siguri e pashpjegueshme,
referencë…hedhja e hapave përpara,
që ia paskësh zgjidhur të gjitha hallet.
Ajo ecën pa pretenduar të jetë posagjere e dikujt,
është shoferja më e saktë e gjunjëve të saj,
astrologe e së ardhmes pa delire në kujtime,
hulumtuese,
nuhatëse aromash të pazbuluara,
gjurmësh lakon vitet,
në supe ndien plasaritjet e holla të peshave që ka nëpër duar,
e denja grua.
E trazuar shëtitja,i bie vërtik mbi veten,
rrok qepallat dhe ulet për të pushuar,
porosit kafenë,
eliksiri pa sheqer,
që ia hap flegrat e qetësisë.
Rreth e rrotull të panjohur,
instiktivisht
i zgjohen bula distancash lumturie,
ëndrra të një gruaje që flet me gjithçka e rrethon,
intimitet femëror,
ëndrra të një nëne,
që edhe ujin e pin me nge,
merak mëmësor,
që lidh brezat,
ime bijë,
bija e sime bije,
fryma ime pritëse,
mall që xhelozon të gjitha dashuritë e provuara,
të gjitha buzëqeshjet e munguara.
Avujt e kohës përzihen me tymin e cigares së ndezur,
ndërsa në kapilarët e jetës,
treten çaste të bukura,
ajo nën logon e vetvetes,
shtjellon ligjërimet e tërheqjeve
të saj,
në ujërat e trupit,
notojnë të vërtetat e tërbuara të çdo gjykimi.