Në rrënjët e tokës, ku dielli lind ngadalë,
Në fushat e arta, ku era këndon këngë të vjetra,
Atje ku kaluan hapa të lashtë, tëndat dhe të imi,
Fshati, mali, lumi, burimi i jetës sime.
Mos harro kurrë origjinën, prej ku e morre frymën,
Aty ku era mban aroma të mollëve dhe fiqve,
Ku guri flet me zërin e gjyshërve, me tregime të vjetra,
Dhe çdo fije bari mbart histori që zemra i njeh.
Në çdo hap që do të bësh, në qytetet me dritë,
Në rrugët e mëdha dhe ndër rrugicat e ngushta,
Mbaje brenda shpirtit bukurinë e thjeshtësisë,
Sepse aty është çelësi i forcës së zemrës.
Kur lodhesh dhe rrëzohesh, kur bota të duket e huaj,
Merr frymë thellë, kthehu tek toka jote,
Në origjinë do gjesh paqe, do gjesh forcë, do gjesh veten,
Sepse je pemë që rritet vetëm kur rrënjët i ka të forta.
Në fjalët e gjyshërve, në sytë e nënës,
Në buzëqeshjen e fëmijës që vjen pas teje,
Merr guxim, merr dashuri, mos harro nga ke ardhur,
Sepse aty fillon gjithçka — dhe aty kthehet gjithçka.