Në sytë e hënës dua të fshihem,
heshtjes t’i them të flasë me zë,
pranë rrezeve të diellit të ngrihem,
me agimin të bëhem një.
Të jem një vlerë e rrallë, e çmuar,
me shpirtin tim botën ta pushtoj,
të kem gjithë bukuritë në duar,
dhe dritën time gjithkujt t’ia dhuroj.
Të mbetem e vetmja ëndërr,
ku çdo dëshirë bëhet jetë,
ku zemra rreh si në pranverë,
e lumturia s’ka të tretë.
Të bëhem frymë, si oksigjeni,
që jetës i jep forcë e gjallëri,
të jem si drita që sjell agimi,
të zgjoj në çdo shpirt dashuri.
Si zanë mëngjesi të zgjohem,
me hiret e tij të hijeshohem,
në krahë të dritës të fluturoj,
me gjithë bukuritë të vallëzoj.
Sikur vdekja të mos ekzistonte,
as loti kurrë të mos më njihte,
as dhimbja udhën të mos ma zinte,
veç lumturia në shpirt të më rrinte.