Do të më kujtosh patjetër atëherë…
Kur gjethet e verdha të bien mbi rrugë,
Dhe kur qielli mbi supe të hedhë vellon ngjyrë gri,
Ti do të qëndrosh te dritarja jonë e vjetër,
Duke parë se si shiu zbret me butësi.
Do të më kujtosh kur një pikë e vetmuar,
Do rrëshqasë ngadalë mbi të ftohtin xham,
Njëlloj si ai loti që mbeti i fshehur,
Teksa era për ty do të pëshpërisë kush jam.
Do të kujtohesh për mua midis pikave të shiut,
Kur kafenë e hidhur ta pish në vetmi,
Dhe avulli i ngrohtë që ngrihet prej filxhanit,
Do të të zgjojë nostalgjinë… ah, ajo dashuri!!
E di që për ty u zbehën premtimet,
Por shiu s’i fshin dot kujtimet që dhembin.
Në çdo pikë rrebeshi që lag dheun e thatë,
Mes stuhisë do mbetesh, duke kërkuar zërin!