Puthjen që më rrëmbeve,
E bëri botën lëmsh e li.
U lagën të gjitha rrugët.
Ndonëse nuk binte shi.
Jetoj tashmë në parajsë.
Kot nuk e humbas kohën.
Dhe Zoti më thotë buzagaz.
– Të bukur e kam bërë botën !.
Siç duket ndonjëherë guximi.
Duhet për ndonjë çmënduri.
Të shkelet me dashje kufiri.
Se jeta është mrekulli.