Nata udhëtoi në autobus modern.
Cepi yllit vetëtinte – tehu i shpatës.
Nga pas vinte ylli ngurosur, i ftohtë
dhe çante dëborën e ngrirë të natës.
Rrugët dyzoheshin, shtrirë në skica,
kryqëzoheshin në udhëkryqin “Hiç”.
Xhade që përdridheshin, dremiteshin mbi plagë
si pacientë urgjence mbuluar me çarçafë.
Rrugët zgjateshin pa fund, pa stinë,
me pengje të thellë që rrënonin zemrat.
Asnjë stacion s’ua premtonte shtëpinë,
asnjë agim s’ua shëronte dot brengat.
Ylli therte natën me cepat si tehe,
çante mjegullën rrugës për në ferr.
Kjo natë nuk kishte asnjë destinacion,
kjo kohë e mallkuar s’kishte timonier.
Autobusi përshkonte udhëkryqet e Hiçit,
udhëtarët ëndërronin parajsën mbi biletë.
Ylli zhytej si murg nëpër mjegull
mes natës së hënës dhe agimit të zbehtë.
Askush s’e dinte në atë udhëtim
nëse nata kalonte a jo përmes nesh.
As unë s’e dija pse mes natës kaloja,
pse nata s’e kuptonte fjalën “buzëqesh”.
Yjet prap vazhdonin me thika në duar.
Nata vazhdonte pa khthim, pa mëshirë
të thoshte se netët ende s’kanë mbaruar
dhe se ka mëngjese që ende s’kanë gdhirë.