Të vërtetën që shkrova
e lashë të shkonte në ditëlindjen e gënjeshtrës
që nxori goja.
Pse të mos festonin bashkë,
kur ishin binjake?!
Nga gjithë lapsat që kisha para,
zgjodha terrin
që poezia të dukej zishëm.
Gjithçka që shkrova ishte ngjyrë nate.
Letrën e ndrydha, e laga,
bardhësia e saj refuzoi të metat
që shtatë pash nën shpirt u zhytën.
Shkronjat u dridhen tek shkruanin mallkimin.
Vranë bukurshkrimin t’parin.
Mua m’vranë të dytën.
Pasi mbarova
e shqeva,
e zhyta aty
ku harrimet e pavdekshme janë tretur.
Të kërkova.
Ti nuk ishe.
Poezitë,
a kanë lexues tjetër ?!