Duaje veten tēnde sikur nëna jote ty,
Trego se qumshti i gjirit, hallall të është dhënë,
Duaje dhe kur fushat të kthen në shkëmbinj,
Dhe kur udhën i marri ta ka zënë.
Duaje veten dhe në je i çalë, a sytë s’të shohin,
Dhe nëse si të tjerët s’je I përkryer,
Në fatin tënd që shkruan, do të të njohin,
Se jetës vijnë stuhi dhe më të rrëmbyer.
Dhe ti po të duash veten aq shumë,
Do të dish të prekësh të bukurën dashuri,
Të tjerët do të shohin që ti s’je në gjumë,
Por I lartësuar përmbi retë gri.
Koha do t’mbaj firmën e penës tënde, ngjyer në shpirt,
A do të jetë e bardhë, a do të jetë e zezë, ajo do tregojë,
Ti ruaje veten e qëndro në dritë,
Mandej dhe guri i rrugës ty do të të dojë.
Duaje veten tënde edhe pak më shumë,
Botës, dhe nëse thyesh, tregoi që buzeqesh,
Se s’ka mbetur nata asnjëherë në gjumë,
Se dielli ka lindur, gjithmonë midis nesh.