O diell i fundit i kësaj vere
që fundosesh në gjirin e vjeshtës
në pëlhurën e saj të purpurtë
gjetherënë
merre me vete frikën e pritjes
që furishëm i drithëron
ditët e netët në mua,
merre kujtimin e rrëmbyeshëm
të shpirtit
që veç thellë tij bën trandje e batërdi,
rënkimet e tallazshme,
ankthet e rrepta..
O diell i fundit i kësaj vere!
Mos lejo që vetëtimë vjeshtake
t’më kujtoj sërish
një ikje të shkrepur në çast,
se s’dua ta kujtoj dhe në një stinë,
është zjarr që djeg
dhe mall i ftohtë që ngrinë…