Klodiana Durmishi Mehmeti-Mik

Është ai që më deshi në stuhi
dhe plagët m’i mjekoi
sikur t’i kishte të vetat.
Vraponte të më gjente shpresat.

Êshtë ai që qau me mua si qan moti
pa pasur ndrojtje nga loti
Më mbrojti kur nuk isha,
Më donte edhe kur nuk kisha.

Ai që nuk e përmendi statusin tim,
por veprat e mia.
Edhe pse larg meje, ishte me mua ,e dija…
Ai që më deshi bashkë me gabimet e mia..

Ai që nuk priti lotët të mi fshinte
Ma njihte buzeqeshjen dhe dhimbjen ma njihte
bëri të pamundurën që të mos qaja.
Dhe dhembjen ta ndaja…

Vrapoi përmes orëve,
për të gjetur minuta për mua.
Vrapoi përmes dhembjes
Të më gjente dritën e shpresës.

Ma ndjeu mungesën
edhe kur vetë ishte i lumtur.
Kurrë nuk më pa me sy të ulur.

Ai që qeshi me shakatë e mia
deri në mesnata.
Ai që më zgjati supet ku ngashërimin të mbaja.

Kurrë s’deshi të lija familjen,
por u bë familja ime.
E kisha shpirt vëllai
dhe vëlla më kishte

Ai që kurrë s’më vuri përballë zgjedhjeve,
por u bë i zgjedhuri.
Të dy botën e kemi…