Nuk di ta emërtoj, si ta thërras,
flladin që fashiti stuhitë e vjetra,
nuk ishte erë që shpejt të humbasë,
apo rrebesh i mbushur me gënjeshtra.
Ishte rreze e dalë prej dielli,
që ngrohu një lule të sapo çelur,
dhe kokën mbështetur te supi,
vështronte fytyrën e qeshur.
Në mes kësaj mrekullie,
peshën e zhurmshme humbet bota,
çdo mendim gjen prehje,
në supin ku mbështetet koka.
Kjo është paqe magjike,
vendi ku të mëdhatë stuhi,
kthehen në pëshpëritje të ëmbël:
S’ka të tjerë, si Unë dhe Ti.