Ah kjo vjeshtë në ikje, larg në identitet,
Me shpirtin e heshtur plot bujari
E ëmbël si mjalta, bukuri që vret ,
Zemra kala e pushtuar, në mall për ty
Hareshëm njehej shpirti në duart e tua ,
Aq sa dita nuk ndjehej, ikte me vrap
Pasha shpirtin me ditë se sa të dua,
Shpinën kur e kthen, frymë nuk marr aspak
Me fluturimin tënd dhe i ftohti erdhi ,
Vjeshta endet klinikash me pneomoni
Rruga nga vije më përqeshi,
Muza ime ti dhe vargu dehur n’poezi..
Kur dimri të mundet e të kthehet vera ,
Diell e hanë të lahen mbi detin vaj
T’pres nën çatinë e kuqe si ngahera,
Se shpirt e zemër gjallë me ty i mbajë..