Koha nuk më ka kaluar në skajet e perit të këputur;
Ajo ende më sfidon, më ka njohur me emër.
Më ka thirrur në heshtje, sa herë kam rënë,
dhe më ka ngritur pa më bërë zhurmë në shpirt.
Në këtë fytyrë që shihni,
Nuk janë thjesht vite të panumërta,
Janë ditët kur kam duruar idhnimin,
Netët kur kam luftuar me veten,
dhe përsëri kam zgjedhur të buzëqesh hijshëm.
Kjo buzëqeshje që sheh, nuk është rastësi,
Është fitore e vogël mbi çdo dhimbje që s’u tregua.
Kam mbajtur pengje në kraharor,
Emra që s’thirren më në këtë jetë,
Kujtime që më flasin natën nëpër ëndrra,
Zëra të butë, të ëmbël që ndjej mall kur i dëgjoj,
dhe u them mos u largoni, s’dua të ikin…
Dhe prapë, jam këtu në këtë glob,
Me sytë që kanë parë shumë, por ende kërkojnë të shohin.
Me duart që kanë dhënë gjithçka,
por nuk janë lodhur së dashuri.
Koha më ka shkruar rrjedhshëm, pa kuptuar ,
po unë i kam dhënë kuptim çdo tingulli, preludi të saj.
Sepse unë nuk jam vetëm ajo që kam qenë,
Jam ajo që kam përballuar, kam falur,
Ajo që kam mbajtur gjallë brenda vetes
edhe kur gjithçka tjetër dukej e humbur.
E në këtë fytyrë sot, që ndrit nur, jeton historia ime ,
Jo si një tabu e rëndë mbi vitet e mia,
Por si kurorë hyjnore, mbi gruan që nuk bie kurrë..