Qyteti ka veshë parzmore
e frymon si n’jerm,
mbështjellë me pelerinën gri të pritjes
që i ka mpi kambanelët
e altoparlantët e minareve.
Asht koha me u lutë,
koha me bashkue pëllambët
e buzët me belbë papra refrenin “na ruej Zot”,
koha me u ulë në gjunj
e sytë me drejtue kah dielli.
Asht koha me mbyllë veshët
e me ndi veç gjurmët e shiut
që përplasen mbi kalldrëmet e shetitoreve,
ku karriget e kafeve janë dëshmitare
të bisedave të mbrame.
Qyteti asht mrrollë prej vikamash,
petkat i janë birue prej breshnish
që shprazen mbi qetinë e netve
apo esëllin e nadjeve.
Asht koha me u lutë,
se fjalët e kanë hupë kuptimin,
indiferenca pin kafen aty ku gjaku s’asht tha
e ndërgjegja kotet
si nji i sëmurë që sapo ka marrë morfinë.
Druhem se na ka mbetë,
veç me pritë që prej bedenave të Rozafës
jehona me na kthye përgjigjen
e perëndisë së ngjizjes:
“Prapë do t’ia nisim prej s’parit.”