Gjuha ime e përndjekur,
e ndaluar,e mohuar,
donin të t’i shkulnin rrënjët,
po me kaq s’u mjaftuan.
Të ndryshuan,tjetërsuan,
të përzien me gjuhë të tjera,
vjetërsinë ta mohuan,
por t’u shtua më shumë vlera.
Të thanë gjuhë e mallkuar,
“Zoti shqipen s’e kupton”,
ty krijesë e hyjnizuar,
vetë Zoti të bekon.
Ndër të lashtat,shekullore,
gjuhë-bazë për gjuhë të tjera,
e fuqishme,e vërtetë,
nuk përbaltesh,ke shumë vlera.
E vërtetë si e vërteta,
dhe pse zhytet,kurrë nuk mbytet,
e ndritur si rreze dielli,
drita në kuti nuk mbyllet.
Mbete stoike si vetë vendi,
me mijëra shekuj të shqiptoi,
si mund të shkulen rrënjët e tua,
kur thellë toka t’i forcoi?!
Flitesh kudo nëpër botë,
në çdo cep ku ka shqiptarë,
turp kush ty të mohon,
kush gjuhën shqipe,e flet”zvarrë”.
Sado mundohen të të groposin,
të quajnë shtojcë,gjuhë pa vlera,
nga fundi dheut ngrihesh sërish,
rimer fuqi,ndrin mbi të tjera.