Kudo pluhuri i mungesës time
siluetë cenge heshtja
merimanga e paska ngrënë veten
në rrjetën e mërzisë
lulet qenkan bërë flutura të djegura
prej dritës së zezë
mola paska grisur perdet e lëbyrta
portreteve në korniza
u paskan dalë pika të bardha në sy
me himnin e heshtjes
përmallshëm hy në këtë urnë të mugët
i jap frymë vagullisë
hap dritaret e verbta
hyn një grimcë drite
e bardhë si qefin
feks nurin tim prej meiti
prapë
lë çdo gjë
përvajshëm nisem
harroj të pi një pikë ujë
si shenjë rikthimi
ndoshta vetëm në ëndërr