Syve që kërkonin ndihmë.
Syve që kërkonin shpresë.
Syve që nuk do të shkëputen kurrë nga kujtesa ime.
Sytë e babait…
që më kërkonin me heshtje,
derisa shpirti i tij u shter.
Dhe sytë e tim shoqi…
që më thoshin pa fjalë:
“Qëndro këtu me mua…
ti ke vend këtu.”
Dy palë sy që më kanë hyrë thellë në shpirt.
Dy shikime që koha nuk mund t’i fshijë.
Dhe sa herë e vendos kokën në jastëk,
në heshtjen e natës,
ata sy më kthehen përsëri.
Më shohin.
Më ndjekin.
Më flasin pa zë.
Dhe unë…
nuk di si t’u iki.
Sepse disa sy mbyllen përgjithmonë,
por nuk pushojnë kurrë së na parë.