Ti flet me veten, unë gjithashtu.
Të tjerët bëjnë të njëjtën gjë.
Koha përtypet më tepër nga ju
Me shenja të trishta që pas i lë.
Ti bërtet edhe kur hesht në gjunjë.
Të njëjtën gjë bëj edhe unë.
Të gjithë në grackë ecin , për të shkuar diku
E koha ulëret , akoma më shumë.
Ti ecën , vrapon dhe s’di më , për ku?
Vrapoj dhe unë të kap orët e çmendura.
Të tjerët me programe duarve, unë gjithashtu
E koha si e marrë nën kthetrat e gdhendura.
I ka përgatitur më parë se të lindnim ne;
dhe s’është çudi, as rastësi!