Më gulçon shpirti,
E s’kam fjalë,
Pështyma si halë.
Gjithë kjo botë,
Që bën sehir,
A po ndjen mëshirë?!
Lot fëmije tharë në faqe,
Klithmë që rënkon ,
Kush vallë I dëgjon?!
Në ato lëkurë e kocka,
Flet babëzia e urisë,
Me përplasjn e kusisë.
Në ato thirrje dëshpërimi ,
Gjak e eshtra gjithëandej,
Botë e ligë sa të urrej.
Këmbë zbathur përmbi predha,
Si zogj bjen e vriten,
E si ëngjëj qiellit ngjiten.
E keqja si djall mbi varre,
Katran e demon,
Tej trupin më shpon.
Ta bëja si doja vetë,
Ah të kisha aq fuqi,
Jo vetëm “Ai”.
Një ditë rradha më vjen mua,
Me të gjithë bashkë,
Se njerëzit s’janë plaçkë.
Ajo tokë që mban aq varre,
Do t’më rrijë n’kujtesë,
Më vdiq me ta një pjesë!.