Një fotografi
ka vite që rri varur në mur.
Dy njerëz të rinj,
të bukur në besimin e tyre,
me duart pranë njëri-tjetrit
dhe sytë nga e ardhmja.
Atëherë nuk e dinim
se edhe përgjithmonë
mund të ketë një fund.
Kishim thënë:
Nuk do të ndahemi kurrë.
Jo me betime të mëdha,
por me atë sigurinë e ëmbël
që kanë dy njerëz
kur besojnë se dashuria
mjafton për gjithçka.
Dhe për shumë vite
dukej se vërtet mjaftonte.
Kur dilnim bashkë,
qyteti na njihte.
“Ja, çifti i lumtur!”
Dhe ne e vishnim atë emër
si një kostum elegant,
pa luks, pa teprime,
vetëm me shije,
me pastërti,
me atë bukurinë e thjeshtë
që nuk ka nevojë të bërtasë.
Në shtëpi, fundjavat
kishin zërin e miqve.
Tavolina plot,
gotat që trokëllinin,
të qeshurat që përplaseshin
me muret
dhe aroma e ushqimeve
që ende më duket
se ka mbetur në ajër.
-Bobo, moj nuse,
moj motër, moj kunatë,
ç’na bëre!
Mezi çohemi nga të ngrënët!-
Dhe unë qeshja.
Ti kishe atë humorin tënd…
Më bëje të qeshja
deri në lot.
Ndoshta prandaj
ende nuk di
ku ta vendos dhimbjen:
te ajo që humbëm
apo te ajo që dikur
ishte kaq e bukur.
Sepse ndarja
nuk erdhi me britma.
Nuk pati luftë.
As dyer të përplasura.
Erdhi ngadalë…
Bisedat u pakësuan,
fjalët humbën ngrohtësinë,
heshtjet zunë vendin
e atyre mbrëmjeve
kur flisnim për gjithçka.
Nuk folëm kurrë për ndarje.
Kurrë.
Ne kishim menduar
se vetëm vdekja
mund të na ndante.
Por ndonjëherë
jeta gjen mënyra të tjera.
Ndoshta ishte koha
që nuk ishte më e përbashkët.
Ndoshta fjalët
që nuk u thanë.
Ndoshta njerëzit
që hynë aty ku
duhej të ishim vetëm ne.
Ndoshta xhelozia.
Ndoshta dobësia.
Ndoshta një zemër
që nuk dinte më
të qëndronte.
Nuk e di.
Dhe pas kaq vitesh
pyetja ende më troket:
Çfarë ndodhi?
Por sot
nuk kërkoj më të fajësoj askënd.
As ty.
As veten.
As ata që mund të kenë hedhur
ndonjë hije mes nesh.
Sepse ajo që kemi jetuar
nuk bëhet gënjeshtër
vetëm sepse një ditë
mbaroi.
Fotografia është ende në mur.
Dhe unë e shoh.
Por nuk përkulem para saj.
E shoh me kokën lart.
Sepse ajo grua në fotografi
nuk ishte naive
që besoi.
Ajo dinte të donte.
Dhe kjo nuk është dobësi.
Është guxim.
Nëse dikush tjetër
po e shikon sot
fotografinë e vet
dhe pyet:
Ku humbëm?
Dua t’i them vetëm kaq:
Mos e ul kokën.
Mos e quaj veten të humbur
vetëm sepse një dashuri
nuk arriti deri në fund.
Disa dashuri
nuk vdesin atë ditë
kur njerëzit ndahen.
Mbeten në një fotografi,
në një të qeshur,
në një tryezë të mbushur,
në një aromë,
në një këngë…
dhe sidomos
në atë pjesë të zemrës
që ende pyet,
por nuk lyp përgjigje.
Unë nuk e di çfarë ndodhi.
Di vetëm
se njëherë ishim
“çifti i lumtur”.
Dhe për aq kohë sa ishim,
ishim vërtet.
Tani fotografia rri në mur.
Unë përballë saj.
Ajo hesht.
Edhe unë.
Por këtë herë
nuk qaj.
Thjesht buzëqesh lehtë
dhe i them vetes:
E deshe me gjithë zemër.
Nuk ke pse të turpërohesh
për një dashuri që e more seriozisht.
Pastaj largohem.
Me kokën lart.