Mos shkel asnjë shpirt
si të ishte një gjethe e thatë,
që era e merr me vete
dhe e hedh diku larg…
Ka dhimbje që s’bëjnë zhurmë
por zënë vend në thellësi,
ku njeriu buzëqesh me botën
dhe qan vetëm në vetmi.
Mos thuaj: “Do t’i kalojë”
se ti nuk e di sa gjatë,
nën një buzëqeshje të qetë
mund të jetojë një plagë.
Fjalën dhe mund ta harrosh
kur e thua pa u menduar,
por mund të mbetet një jetë
në zemrën që ka rënduar.
Një padrejtësi mund të jetë
për ty vetëm një çast,
por për tjetrin mund të bëhet
një hije që e ndjek nga pas.
Mos e mat forcën tënde
me lotët që shkakton,
as madhështinë me heshtjen
e njeriut, që shumë duron.
Se Zoti sheh çdo plagë
që shpirtit dhimbje i falin,
dëgjon edhe lutjet e heshtura
dhe kur nga buzët s’dalin.
Dhe nëse një ditë ndalesh
e ndërgjegjja të flet me zë,
mos e mbyt tingullin e saj
me krenari, me “s’ka gjë”.
Kthehu përsëri te ajo derë
ku dikur një dhimbje le,
trokit me zemër të përulur
dhe me shpirt kërko falje.
Se s’të gjunjëzon pendesa
emrin nuk ta zvogëlon,
përkundrazi, të ngre lart
kur me drejtësi ti vepron.
Koha s’kthehet pas
e fjala s’merret mbrapsht,
por një zemër e penduar
mund të ndriçojë një natë.
Njeriu mund të gabojë
të rëndojë dikë në jetë,
por madhështia e tij duket
kur fajin e pranon vetë.
Mos ndërto rrugën tënde
mbi lotët e dikuj tjetër,
se hapi i bërë mbi dhimbje
do japë llogari patjetër.
Mund të të rrethojë lavdia
bota mund të t’duartrokasë,
nëse nuk të bren ndërgjegjja
“paqja” jote mund të t’vrasë.
Prandaj, ruaje shpirtin e tjetrit
siç do doje për veten tënde,
Bëhu arsyeja e një buzëqeshjeje
jo kujtimi që sjell dhëmbje.
Se pjesë të jetës e mban
dhe njeriu me dhimbjen rron,
por me lutje i kërkon derman
Zotit, që asnjë lot se harron.
Ndaj, para se të lëndosh
ndalo një çast për t’reflektuar,
që të mos lëndosh asnjëherë
shpirtërat që Krijuesi i ka krijuar!