Rrugët e qytetit, arterie të fryra,
ngushticat të errëta si gjak në damarë.
Të kthyerit nga parajsa
s’më shikojnë në fytyrë
por luten drejt ferrit të shkojnë sa më parë.
Ferri po gatuan
gjellën e mbijetesës
me kripën e monotonisë
dhe pritjen e mungesës.
Semaforët kolliten
në mushkëritë e trafikut.
Nuk është faji i rrugëve
as faji i korrikut.
Parajsa mbas xhamash
me valixhe të zbrazët.
Të gjithë do të ikin
dhe ata që s’kanë ardhur.
Me gjunjë të nxira
nga dielli i shtrirë
mësojnë të mos përthyhen
në këtë kohë të vështirë.
Dhe ne hamë pa pyetur
nëse buka ka shije,
ne njerëzit e ndershëm
në këtë epokë tradhtie.