Më vjen, si përherë, nga shtegu i vjetër
e ëmbël si vajzë, e trishtë si grua,
me gjurmë puhie, baret nëpër zemër,
mbi telat e saj shkel thua më thua.
Më vjen t’ulërij: të dua, të dua…!
Por lërmë në fatin që zgjodha dikur
E kam më të lehtë të jem i harruar
I fshehur prej teje, prej vetes qëkur
Por ti sapo shtrihem e sytë i kaploj
më ruan dhe brenda meje rrëshqet
harbon si një xhinde e etur për lojë
zë luan pa turp, në zjarr më thërret
Ç’të bëj, veç gërmuqem, kërrusem mbi letër;
Dhe ty, por dhe veten nga vetja ta nxjerr.
O vajzë, o grua, pse do me patjetër
të mbjellësh në mua rropatje e ferr!?