Për ju,
ndoshta nata është trishtim,
një shpellë e errët, një shtrigë,
një hije e zezë,
frikë
apo edhe një lajkatare,
Mund të jetë gjithçka
që mendja e njeriut
i vesh errësirës.
Por për mua,
ajo është ujë burimi
e pastër në gjykim,
e kthjellët në mendim.
Më ndal përballë vetes,
më mëson të reflektoj,
të shoh ndryshe,
t’i them vetes, jo!
Në errësirë,
botën e shoh
jo me sytë e zakonit,
por me sytë e së vërtetës.
Dielli perëndon,
lind përsëri.
Drita ikën,
por nuk shuhet.
Prandaj e dua natën,
ndoshta po aq
sa e dua njeriun:
me errësirën e tij,
me dritën që fsheh,
me gjithçka që është
dhe gjithçka që mund të bëhet.
Ç’do të thoshin poetët për natën?
A do të ekzistonin?