E gjitha ishte një çmenduri
që i binte kryq e tërthor ndjenjës,
dhe unë të ndiqja,
si tani,
nga një ëndërr në një ëndërr,
duke u shmallur
e përmallur,
duke të puthur
e përndjekur petalet e tua
nga lulja e deles.
As tani nuk më le,
më thua se qenkam vonuar
në natën e fundit,
kur yjet ranë
dhe vetëm mbeta
pa një dëshirë.
Unë edhe ti,
në të njëjtën kohë,
ti me gabimet e tua
më thua:
s’më le kohë
të të doja
pak më tepër.