Do të flasin për ty, kur hesht e kur flet,
do të gjykojnë hapin, edhe kur ecën drejt.
Do të matin çdo sukses, do të numërojnë çdo gabim,
dhe do të të japin “emër” për të ngjallur veç dyshim.
Do trillojnë për çka s’je e as të bëhesh nuk mendon,
do ndërtojnë një tjetër “ty”, që kurrë s’e imagjinon.
Do të peshojnë çdo hap, çdo fjalë, çdo vendim,
dhe do të shpikin njollë të errët në çdo drejtim.
Do të kritikojnë kur hesht, do të gjykojnë kur flet,
do të gjejnë një faj te ti, edhe kur s’ke një të tillë vetë.
Nëse ngjitesh, do thonë: “Pse kaq lart po shkon?”
Nëse bie, do të qeshin: “E dinim që dot s’qëndron!”
Mos u përkul për askënd, mos kërko miratim,
ai që e di kush është, s’ka nevojë të japë shpjegim.
Sado t’u japësh dritë, dikush do kërkojë terr,
se syri që kërkon të metën, s’kënaqet asnjëherë.
Ec pa u ndalur, mos u kthe pas në udhë,
mos jeto për gjykimin e një bote që s’do të të njohë kurrë.
Jeta është e jotja; pa maskë, pa frikë, pa faj,
ndaj mos ia fal askujt këtë privilegj të saj.
Dinjiteti është i yti, s’pyet ç’thanë ata për ty,
por ç’mbeti nga ti, kur të gjithë u larguan nga aty.
Mos jeto për sytë e botës, që ata të të japin lavdi,
jeto që, kur të shohësh veten, të ndjesh veç krenari.