Jam unë,
Hëna mbi netët e lodhura të Tiranës,
Mbi kullat e Gjirokastrës,
Mbi frymën që s’fle në Shkodër.
Jam unë,
Dielli që çan errësirën me flakë,
Një kafshatë dritë në mëngjesin e parë,
Kur buka piqet në Vlorë,
Dhe fëmijët zgjojnë malin në Kukës,
Me zëra që dinë vetëm të ngjiten
Jemi të dy,
Jo thjesht qiell e trup ndriçimi,
Por zëra që s’harrojnë të flasin,
Gjuhën e gurëve, të detit,
Gjuhën e një populli,
Që lindi për dritë.
Kur ajo bie,
Ne i jemi kujtim dhe premtim,
Roje pa pushim,
Hëna që ngushëllon,
Dielli që sfidon,
Shpirti i saj i ndarë në dy gjysma drite!