Sot qielli lotët i lëshoi pa zë,
e shiu trokiti në dritaren time.
Çdo pikë më solli një kujtim,
një emër, një ëndërr, një mall pa mbarim.
Rrugët u mbuluan me heshtje të lagur,
era këndonte një këngë të vjetër.
Në çdo pikë shiu pashë fytyrën e kohës,
që ikën ngadalë e nuk kthehet më.
Shiu lan pluhurin e botës,
e zgjon aromën e tokës së njomë.
Në çdo pikë lind një shpresë e re,
si jeta që çel pas çdo stuhie.
Kur retë largohen në skajin e qiellit,
dielli buzëqesh mbi çdo dritare.
Edhe pas ditëve të mbushura me shi,
jeta vazhdon me dritë e me shpresë.